Ernst Orvil

1998-1985, Noruega

Trad. Francisco J. Uriz

Conversación

¿Has visto mis tres
cardos en la arena? Su
violeta oscuro viene a menudo
encendido a mi encuentro. Ella dijo:
No he visto tus cardos.

Y en una amarga euforia
de espinas, una mariposa
en el fulgurante chaparrón de
dulce miel. Ella dijo:
No he visto tu mariposa.

Y en la playa, dije,
cinco piedras en
el susurro del mar, ¿es que
su peso no concierne
a mi atardecer?

Ella dijo: No he visto
tus cardos y no he oído
tus cinco piedras, pero
¿ves tú oscurecer la tarde

en mi pelo, y oyes crujir
el pañuelo azul
alrededor de mi cuello? Yo dije:
Oigo tu pañuelo azul.

Fotografías de Sarah Moon (1941-, Francia)

Tłum. Ada Trzeciakowska

Rozmowa

Widziałaś moje trzy
osty na piasku? Ich
ciemny fiolet nie raz rozpalony
wychodzi mi na spotkanie. Odpowiedziała:
Nie widziałam twoich ostów.

I w gorzkiej euforii
cierni, motyl
w połyskliwym deszczu
słodkiego miodu. Odpowiedziała:
Nie widziałam twojego motyla.

I na plaży, powiedziałem,
pięć kamieni w
szepcie morza, czy
ich ciężar nie dotyczy
mojego zmierzchu?

Odpowiedziała: Nie widziałam
twoich ostów i nie słyszałam
twoich pięciu kamieni, ale
czy ty widzisz jak wieczór ciemnieje

w moich włosach, i słyszysz jak szeleści
niebieska chusta
wokół mojej szyi? Odpowiedziałem:
Słyszę twoją niebieską chustę.

Abraham Gragera

1973 – , España

***

Nos hacemos mayores,
llegamos tarde a encuentros
fortuitos, reconocemos íntimos temores
en la cadencia de cualquier refrán.

El temor a vivir más que tú,
mientras huelo tu ropa,
y la doblo y la dejo
sobre la cama.

El temor a vivir menos que tú,
quedarme solo, en la mitad
no humana del amor, como tu ropa
esta mañana.

Trabajo de Denise Grünstein 

Tłum. Ada Trzeciakowska

Starzejemy się,
spóźniamy się na przypadkowe
spotkania, wychwytujemy intymne lęki
w kadencji jakiegokolwiek przysłowia.

Lęk, że będę żył dłużej niż ty,
podczas gdy wącham twoje ubrania,
składam je i kładę
na łóżku.

Lęk, że będę żył krócej niż ty
że zostanę sam, w nieludzkiej
połowie miłości, jak twoje ubrania
dzisiejszym rankiem.

Abraham Gragera

1973 – , España

Correspondencia de mirada: József Attila

***

No sé quién soy, qué tengo
para darte,
pero si vienes a vivir conmigo
pondré mi mesa junto a la ventana
para verte llegar
cada tarde

porque me gusta verte
doblar la esquina,
cruzar la plaza,
de lejos, en silencio y preguntarme
cómo estuve contigo tanta muerte,
cómo pude volver y recordarte.

Tłum. Ada Trzeciakowska

Nie wiem kim jestem, co mogę
ci dać,
lecz jeśli zamieszkasz ze mną
postawię przy oknie stół
by patrzeć jak wracasz
co dzień

bo lubię patrzeć
jak zakręcasz,
przechodzisz przez plac,
z daleka, w ciszy i pytać się
jak przeżyłem z tobą tyle śmierci,
jak mogłem wrócić i pamiętać cię.