Domnica Drumea

1979 – , Rumanía

Trad. Ada Trzeciakowska

Hay mañanas
en las que me choca
la precariedad fisiológica de la vida
en su forma más brutal
entonces me gustaría abrir
tu pecho
y acurrucarme ahí,
dentro,
crecer en ti
como una solitaria lasciva y enamorada,
girar instintivamente alrededor de tu eje
un girasol
en celo
bajo la campana de hierro de la melancolía

Tłum. Joanna Kornaś-Warwas

Ty

Są ranki,
w które uderza mnie
fizjologiczna niepewność życia
w jej najbrutalniejszej formie
wtedy chciałabym otworzyć
twoją pierś
i skulić się tam,
w środku,
rosnąć w tobie
jak lubieżny i zakochany tasiemiec,
kręcić się bezwiednie wokół twojej osi
kwiat słonecznika
w rui
pod żeliwnym kloszem melancholii

Autor desconocido

Tu

Sunt dimineţi
în care mă izbeşte
precaritatea fiziologică a vieţii
în forma ei cea mai brutală
atunci aş vrea să-ţi deschid
pieptul
şi să mă ghemuiesc acolo,
înăuntru,
să cresc din tine
ca o tenie lascivă şi îndrăgostită,
să mă rotesc în neştire în jurul axei tale
o floare a soarelui
în rut
sub clopotul de fontă al melancoliei

Max Blecher

1909-1938, Rumanía

Trad. Joaquín Garrigós

Pastoral

Hay una extensión de plantas con dedos de agua
Bébetela y mira
Las sayas de encaje de la leche cruda
Los gigantes subterráneos se han ahogado en el azul
Y los lagos bocas abiertas se han petrificado
Cuatro bueyes debajo de un árbol, desafiando la realidad
Se ponen de rodillas y se adornan los cuernos
Con flores de mandrágora
Pasa por las nubes la perfección del llanto
Y los corderillos maman en las ubres de la lluvia
El planeta del sueño se extiende por los campos
Por la onda del manantial corren los últimos reflejos
Como las últimas palabras lúcidas de un moribundo
Mientras tú embrujas, veo
Con los huesecillos ornamentales y fatales de
Nuestro amor.

Tłum. Ada Trzeciakowska

Pastorałka

Istnieje przedłużenie roślin z wodnymi palcami
Wypij je i patrz
Koronkowe halki z surowego mleka
Podziemni giganci utonęli w błękicie
A jezior otwarte usta skamieniały
Cztery woły pod drzewem, rzucając wyzwanie rzeczywistości
klękają i przyozdabiają rogi
kwiatami mandragory
Prześlizguje się chmurami doskonałość płaczu
a baranki ssą wymiona deszczu
Planeta ze snu rozpościera się wśród pół
Falami źródła płyną ostatnie odbicia
Jak ostatnie przytomne słowa konającego
Podczas gdy ty rzucasz czary, spoglądam
poprzez ozdobne i fatalne kosteczki
Naszej miłości.

Fotogramas de Sombras de los ancestros olvidados (1964) del gran director de origen armenio Serguéi Paradzhánov. Una película que ofrece una visión poética de los mitos de los hutsul, que habitan los Cárpatos Ucranianos, en un balanceo constante entre la dimensión real, onírica y mitológica.

Los corceles de fuego, también conocida como Sombras de los antepasados olvidados. La película completa subtitulada al español.

Max Blecher

1909-1938, Rumanía

Trad. Joaquín Garrigós

Poema

1

Tu mirada interior lleva una barca y me la envía
cargada de terciopelo de ojos negros y diamantes
menudos de tantos sueños y tantos abismos ayer al anochecer
se ahorcó un ángel en un momento de felicidad
y sus alas caídas chirrían bajo tus pies en
la nieve cuántas flores cuántas ramas cuántos dedos.

Tłum. Ada Trzeciakowska

Wiersz

1

Twoje wewnętrzne spojrzenie niesie łódź i mnie ją wysyła
obciążoną aksamitem czarnych oczu i maleńkich diamentów
tylu snów i tylu przepaści wczoraj o zmroku
powiesił się anioł w chwili szczęścia
a jego opadłe skrzydła chrzęszczą pod stopami w
śniegu ile kwiatów ile gałęzi ile palców.

Fotograma de La jetée de Chris Marker

Videopoema a base de escenas de L’Atalante de Jean Vigo (1934) puestas en el orden y contexto distintos.