Krzysztof Ćwikliński

1960 – , Polonia

Trad. Ada Trzeciakowska

Banquete

Cuando pintó el banquete, sabía que no podía
faltar de nada: la mesa como un oscuro nogal

se derramaba a través de los ventanales. Después de pensarlo mucho,
ordenó desde la mesa a los invisibles sirvientes que lo recogieran todo,

y él se pasó toda la noche preparando el lienzo.
Al banquete le faltaba muerte. Así que empezó desde el principio

y cuando la mesa surgió de nuevo, se sentó junto a ella
engalanado de oro y seda con dos puñados de ceniza

Pinturas de Agostino Arrivabene y fotografía de Julia Hetta

Uczta

Kiedy malował ucztę, wiedział, że nie może
Zabraknąć w niej niczego: stół jak ciemny orzech

Rozlał się między okna. Potem myśląc długo
Ze stołu kazał sprzątnąć niewidzialnym sługom

A sam płótno noc całą dokładnie gruntował
Na uczcie brakło śmierci. Rozpoczął od nowa

I kiedy stół znów stanął, posadził u stołu
Strojne w złoto i jedwab dwie garści popiołu…

Krzysztof Ćwikliński

1960 – , Polonia

Trad. Ada Trzeciakowska

La cuerda de luz

El Universo es un instrumento repleto de hojas marchitas
del geranio. El sonido puro es un sujeto lírico.
Margarita es una monja muerta. Resplandece
la cuerda de luz del laúd en la sala de música.

Y es ella, que no existe, la que rasguea esa cuerda,
que no existe, del laúd, que tampoco existe.
Escucho, pero tampoco yo existo. La irrefutable prueba
de nuestra existencia cae en un vacío ideal…

Si pudiera ser música sería esta melodía, Folias de España… Escena de Todas las mañanas del mundo. Guión de Pascal Quignard, obras de Marin Marais tocadas por Jordi Savall.

Struna światła

Wszechświat jest instrumentem całym w zwiędłych liściach
Geranium. Czysty dźwięk jest podmiotem lirycznym
Małgorzata jest zmarłą zakonnicą. Błyska
Struna światła u lutni w pokoju muzycznym

Tak więc ta, której nie ma, potrąca tę strunę
Której nie ma, u lutni, której nie ma również.
Słucham, lecz i mnie nie ma. Niezbity argument
Naszego bytu wpada w idealną próżnię…