Krzysztof Ćwikliński

1960 – , Polonia

Trad. Manel Bellmunt Serrano

El mar Mediterráneo

No es que te hayas ido y me hayas dejado solo y sin ti,
sino que de nuevo en mi casa anochece y de nuevo la noche espolea
a sus cuervos por los cielos.

JAN SMOLIK

No recordar es algo así como no ser, pero existir.
Por eso, en opinión de Lucrecio, de nada sirve huir
Cuando entre las cenizas, de repente, una chispa centellea…
Solo por un instante y, aún así, irrevocablemente nos inquieta

El perfil de una ventana perfectamente cosida por la yedra,
Una puerta vetusta, un arco o una vidriera… En eso consiste,
Que esa fuente que escupe y hermosea siempre de la misma manera
Llegue siempre con el espacio a algún tipo de entente

El mismo dolor y desasosiego el mismo y la misma soledad
la misma como si no hubiese paso de siglos o edad…
De nuevo en mi casa anochece. La volatilidad del recuerdo
Distingue a ciegas la eternidad del abismo de lo duradero

Y cada noche, de nuevo, sin pausa ni alivio
Siempre en el mismo lugar sombrío y desierto
el Mediterráneo escupe mi cuerpo
a la orilla del olvido.

Méditerranée: La hipnótica película de J.-D. Pollet con el guion poético de Philippe Sollers  

Morze Śródziemne

Lecz żeś ode mnie odeszła, a żem sam bez ciebie 
Znowu się u mnie zmierzcha, znowu noc po niebie 
Kruki swoje pogania
 
JAN SMOLIK

Nie pamiętać, to jakby nie być, chociaż istnieć. 
Próżne są więc ucieczki – zdaniem Lukrecjusza – 
Kiedy pośród popiołów iskra nagle błyśnie… 
czas ten sam i tak samo niezmiennie nas wzrusza 

Zarys okna dokładnie zaszytego bluszczem 
Stare drzwi, łuk czy witraż…W tym rzecz się zasadza, 
Że ta sama fontanna wciąż tak samo pluszcze 
I barwa wciąż ta sama z przestrzenią się zgadza. 

Ten sam żal i niepokój ten sam i samotność 
Ta sama, jakby wieków nie było i epok… 
Znowu się u mnie zmierzcha. Pamięci ulotność 
Wieczność od dna trwałości oddziela na ślepo. 

I w każdą noc od nowa, bez chwili wytchnienia 
Zawsze w to samo miejsce odludne i ciemne 
Trupa mego wyrzuca na brzeg zapomnienia 
Morze Śródziemne… 

Fotogramas de Méditerranée

Krzysztof Ćwikliński

1960 – , Polonia

Trad. Ada Trzeciakowska

Banquete

Cuando pintó el banquete, sabía que no podía
faltar de nada: la mesa como un oscuro nogal

se derramaba a través de los ventanales. Después de pensarlo mucho,
ordenó desde la mesa a los invisibles sirvientes que lo recogieran todo,

y él se pasó toda la noche preparando el lienzo.
Al banquete le faltaba muerte. Así que empezó desde el principio

y cuando la mesa surgió de nuevo, se sentó junto a ella
engalanado de oro y seda con dos puñados de ceniza

Pinturas de Agostino Arrivabene y fotografía de Julia Hetta

Uczta

Kiedy malował ucztę, wiedział, że nie może
Zabraknąć w niej niczego: stół jak ciemny orzech

Rozlał się między okna. Potem myśląc długo
Ze stołu kazał sprzątnąć niewidzialnym sługom

A sam płótno noc całą dokładnie gruntował
Na uczcie brakło śmierci. Rozpoczął od nowa

I kiedy stół znów stanął, posadził u stołu
Strojne w złoto i jedwab dwie garści popiołu…

Krzysztof Ćwikliński

1960 – , Polonia

Trad. Ada Trzeciakowska

La cuerda de luz

El Universo es un instrumento repleto de hojas marchitas
del geranio. El sonido puro es un sujeto lírico.
Margarita es una monja muerta. Resplandece
la cuerda de luz del laúd en la sala de música.

Y es ella, que no existe, la que rasguea esa cuerda,
que no existe, del laúd, que tampoco existe.
Escucho, pero tampoco yo existo. La irrefutable prueba
de nuestra existencia cae en un vacío ideal…

Si pudiera ser música sería esta melodía, Folias de España… Escena de Todas las mañanas del mundo. Guión de Pascal Quignard, obras de Marin Marais tocadas por Jordi Savall.

Struna światła

Wszechświat jest instrumentem całym w zwiędłych liściach
Geranium. Czysty dźwięk jest podmiotem lirycznym
Małgorzata jest zmarłą zakonnicą. Błyska
Struna światła u lutni w pokoju muzycznym

Tak więc ta, której nie ma, potrąca tę strunę
Której nie ma, u lutni, której nie ma również.
Słucham, lecz i mnie nie ma. Niezbity argument
Naszego bytu wpada w idealną próżnię…