Javier Sologuren

1921-2004, Perú

Vida continua

Árbol que eres un penoso relámpago,
viento que arrebatas una ardiente materia,
bosques de rayos entre el agua nocturna:
¿he de decirles que para mí se está forjando
una pesada joya en mi corazón, una hoja
que hiende como una estrella el refugio de la sangre?

Ignoro otra mirada que no sea como un vuelo
reposado y profundo, ignoro otro paso lejano,
ola que fuese más clara que la vida en mi pecho.

Sepan que estoy viviendo, nubes, sepan que canto,
bajo la gloria confusa de la tarde, solitario.

Sepan que estoy viviendo, que me aprieta el cielo,
que mi frente ha de caer como lámpara vacía
a los pies de una estatua que vela tenazmente.

Fotogramas de Le testament d’Orphée y Orphée de Jean Cocteau

Tłum. Ada Trzeciakowska

Życie trwa dalej

Drzewo, co jesteś żałosnym błyskiem,
Wietrze, co wydzierasz rozpaloną materię,
lasy piorunów wśród nocnej wody:
czy muszę wam mówić, że kuty jest dla mnie
twardy klejnot w sercu moim, ostrze
które niczym gwiazda rozłupie azyl krwi?

Nie znam innego spojrzenia niż to jak lot
spokojne i głębokie, nie znam innego kroku w oddali,
fali świetlistszej niż życie w piersi mojej.

Wiedzcie, chmury, że żyję, wiedzcie, że śpiewam,
w niejasnej glorii wieczoru, osamotniony.

Wiedzcie, że żyję, że niebo mnie uciska,
że czoło moje musi spaść jak pusta lampa
u stóp pomnika, nad którym czuwa wytrwale.

Javier Sologuren

1921-2004, Perú

Toast

La inquieta fronda rubia de tu pelo
             hace de mí un raptor;
             hace de mí un gorrión
la derramada taza de tu pelo.

La colina irisada de tu pecho
              hace de mí un pintor;
              hace de mí un alción
la levantada ola de tu pecho.

Rebaño tibio bajo el sol de tu cuerpo
               hace de mí un pastor;
               hace de mí un halcón
el apretado blanco de tu cuerpo.

Mi videopoema inspirado en el texto de Javier Sologuren

Tłum. Ada Trzeciakowska

Ożywiony gąszcz twych włosów
             czyni za mnie drapieżnika;
              czyni ze mnie nurzyka
rozlane złoto twoich włosów.

Rozświetlony tęczą pagórek twej piersi
             czyni ze mnie malarza;
             czyni ze mnie płochacza
uniesiona fala twej piersi.

Ciepły obłok pod słońcem twego ciała
             czyni ze mnie pasterza;
             czyni ze mnie jastrzębia
jędrna bladość twego ciała.

Poezja audiowizualna zainspirowana wierszem Sologurena

Crea tu sitio web con WordPress.com
Primeros pasos
A %d blogueros les gusta esto: